Lezing op Clingendael over Mirakel en Debacle
9 oktober, 2008
Op woensdag 1 oktober heeft Bob van den Bos een inleiding gehouden over zijn proefschrift voor de staf van Instituut Clingendael. Hij ging hierbij vooral in op zijn methoden van onderzoek. De theoretische opzet- door vier lenzen naar de werkelijkheid kijken- bleek uitstekend geschikt voor het analyseren van zijn casus: de Nederlandse besluitvorming over de Politieke Unie in het Verdrag van Maastricht. Ook heeft Van den Bos uitvoerig uit de doeken gedaan hoe hij achter het bestaan van de geheime samenwerkingsoperatie kwam. Na de lezing beantwoordde Van dn Bos vele inhoudelijke en onderzoekstechnische vragen.
Reactie in Volkskrant op Weisglas en Van Baalen (VVD)
9 oktober, 2008
Bijdrage aan Forum- pagina.
Frans Weisglas is van oordeel dat zijn partijgenoot Hans van Baalen in de Tweede Kamer moet blijven zitten ook als deze gekozen wordt in het Europees parlement. Door zo’n dubbelmandaat zou Van Baalen de samenwerking tussen de Nederlandse en de Europese politiek perfect kunnen combineren (Forum, 16 juli). Weisglas wil het EU-verdrag veranderen om dit mogelijk te maken.
Als Van Baalen politiek, fysiek en mentaal gesloopt wil worden moet hij vooral het advies van zijn partijgenoot opvolgen. Ik heb ervaring in beide parlementen en weet dat het absoluut onmogelijk is om de twee mandaten tegelijkertijd naar behoren te vervullen. De agenda’s zijn totaal niet op elkaar afgestemd. Belangrijke fractie-, commisie- en plenaire vergaderingen worden tegelijkertijd gehouden. Het Europees Parlement vergadert behalve in Brussel ook twaalf weken per jaar in Straatsburg. Hier worden ook de meeste belangrijke stemmingen gehouden. Het wordt dus onvermijdelijk dat Van Baalen in beide gremia zwaarwegende stemmingen gaat missen, ongetwijfeld tot grote ergernis van zijn fractiegenoten.
Veel van het werk van volksvertegenwoordigers bestaat uit overleg met collega’s, medewerkers, maatschappelijke organisaties, journalisten, noem maar op. Daar zal beslist op twee plaatsen tegelijk onvoldoende tijd voor zijn.
Wie gezag en invloed wil uitoefenen in een volksvertegenwoordiging moet intensief aan de werkzaamheden deelnemen. Wie er niet is krijgt ongelijk. Een Nederlandse delegatieleider in het Europees Parlement heeft een heel andere rol dan een fractievoorzitter in de Tweede Kamer. Er is geen sprake van dat een delegatieleider van de VVD zich binnen de grote internationale liberale fractie tot hoofdlijnen kan beperken, zoals Weisglas denkt. Hij heeft gewoon een portefeuille en zal zich ook met details moeten bezighouden als hij zijn stempel op de beslissingen wil drukken. Wat Weisglas en Rita Verdonk ook mogen beweren, een goede volksvertegenwoordiger kan zich niet veroorloven om zich alleen oppervlakkig met wetgeving in te laten. Burgers en bedrijven hebben in de dagelijkse praktijk met details van wetten en regels te maken en deze moeten dus zorgvuldig tot stand komen.
In de liberale fractie waar ik deel van uitmaakte in het Europees Parlement zaten enkele Italianen met een dubbelmandaat. Zij eisten belangrijke functies op vanwege hun aantal en ontvingen twee keer hun ( uitzonderlijk hoge) vergoeding. In Brussel en Straatsburg hebben we ze evenwel nauwelijks meer gezien. Gevraagd waarom niet zeiden ze steevast het te druk te hebben vanwege hun nationale bezigheden.
Zelfs als Van Baalen bereid is zijn gezondheid en zijn huwelijk op het spel te zetten zal er nauwelijks nog tijd overblijven om met de burgers te spreken, behalve dan in de trein en het vliegtuig.
Verbetering van de relatie tussen Europese en nationale politiek is bijzonder belangrijk. Een dubbelmandaat is echter tot mislukking gedoemd. Dat de Tweede Kamer zich onder Weisglas’ voorzitterschap zich hiervoor heeft uitgesproken geeft aan hoe weinig benul nationale volksvertegenwoordigers hebben van wat hun collega’s in Europa doen.